Deze vijandige wereld

'Zeg dat wel: iedereen. Behalve ons soort mensen dan. Wij mogen hard werken om jullie rijk te maken,' antwoordde Brammet je bitter.

Het leek haast of de gewezen miljonair niet wilde luisteren, want hij vervolgde: 'De bank heeft me die streek geflikt. Ze hebben mijn kredieten plotseling ingetrokken. Elke bonafide zaak komt op die manier in de klem te zitten.'

'Waarom moesten ze jou dan speciaal hebben?' smaalde Brammetje. 'Jouw slag pakken ze anders niet zo hard aan.'

'Maak jij er maar een lolletje mee,' merkte Jacques Mé-goor op, zich van alle hatelijkheden en waarheden niets aantrekkend. 'Ik wou een panoramabioscoop beginnen in Den Haag. Het was iets nieuws, en daar valt goed mee te verdienen. De bank wou er geen krediet voor geven. Ze zeiden dat er geen winst in zat, maar het was alleen omdat ze zelf geld hadden gestoken in net zo'n bioscoop. Toen ben ik naar New York gegaan en heb daar het geld kunnen lenen. Op hetzelfde ogenblik dat de bank het te weten kwam, hebben ze alle kredieten ingetrokken. Zo kunnen ze iedereen stukmaken.'

Hij huilde bijna toen hij het vertelde, maar Brammetje antwoordde: 'Dan moet je wel een grote klootzak zijn om zo iets te doen. Als je van zo'n bank afhankelijk bent, ga je ze toch niet tegen de haren in strijken?'

'Wat weet jij van zulke dingen,' antwoordde Jacques Mé-goor minachtend, en keek mij aan om mijn instemming af te dwingen. Natuurlijk had de stroper gelijk. Maar hoe had Mégoor kunnen weten als hij dat nooit had geleerd, dat een arbeider een normaal mens is, met hersenen en inzicht?

Concurrentie

'Komt Brammetje niet?' vroeg ik hoogst verbaasd.

'Nee, voortaan komt Mégoor bij je schaken,' zei de bewaarder.

83