Deze vijandige wereld

retje, een kruisje, een driehoek, een halve maan, en in verschillende kleuren. Zij gaven de censuur aan, die voor elke gevangene anders was, maar altijd stompzinnig. Sommige boeken hadden witte figuurtjes. Die waren voor de vrouwen, waaruit ik nog iets goeds probeerde te vissen.

Andere keren vlakte ik de bladzijden schoon van boeken waarin foto's door gevangenen van geslachtsdelen waren voorzien die natuurlijk in elkaar pasten. Met inkt of potlood waren er bijschriften onder gekrabbeld. Er zit een element van sadisme in het gevangenissysteem, en de gemeenste straf is die van de seksuele onthouding.

De volgende ochtend kwam tot mijn verbazing om acht uur de bibliotheekmeester mijn cel openen. Zwijgend liep ik met hem mee. Hij bood me een sigaret aan, die ik voor het eerst weigerde. Toen zei hij: 'Je moet niet zo gauw beledigd zijn. Zo heb ik het niet bedoeld. Mijn vrouw heeft een cake voor je gebakken, omdat je jarig bent geweest. Stop gauw weg, anders krijg ik gedonder. Voor Jacques Mégoor zoeken ze maar een ander baantje.'

Links van me liep Brammetje-de-stroper, rechts Jacques Mé-goor, op de luchtplaats van de Amstelveenseweg. Heen en weer, heen en weer.

'Nou kan je ook eens zien hoe het op de wereld werkelijk toegaat,' zei Brammetje smalend. 'Jij hebt als huisjesmelker van de woningnood gevreten, kan je nagaan hoe het hier is in de bak, waar de mensen buiten helemaal niets van weten.'

'Ik heb niets gedaan,' verdedigde Mégoor zich. 'Ik heb alleen lege nv's opgekocht. Mag dat soms niet? Ik heb bovendien de schuld afbetaald van zo'n naamloze vennootschap, dat kon ik natuurlijk van de belasting aftrekken. Soms is een weduwe maar al te blij als je haar van die last af helpt. Iedereen doet het.'

82