Deze vijandige wereld

Hij heette Jacques Mégoor, en zat bij ons op de ring. Ik wist het, want ik moest boeken bij hem brengen. Hij stond op van zijn krib, had een pyjama aan, een vreemd gezicht in het huis van bewaring, waar pyjama's niet waren toegestaan en waar het verboden was, overdag op je krib te liggen.

Maar het gezag in de gevangenis was plotseling op hol geslagen. Twee ziekenbroeders tegelijk kwamen hem 's morgens medicijnen brengen tegen hoofdpijn, tegen zweetvoeten, tegen reumatiek en tegen hoest. De ziekenbroeders godbetert, die je persoonlijk schenen te haten omdat je gevangene was en alles deden om te voorkomen dat je bij de dokter werd toegelaten, die op zijn beurt met gesnauw en gemoraliseer dacht, dat de officier van justitie het niet goed genoeg had gedaan.

'Je moet maar kaartjes gaan tikken in je cel,' zei de biblio-theekmeester tegen mij, en toen ik hem verbaasd aankeek: 'Jacques Mégoor komt voor jou in de bibliotheek.'

Het bloed liep me naar het hoofd, nog nooit was ik zo driftig geweest: 'Laat hij uw kaartjes dan maar tikken,' schreeuwde ik, 'dan wil ik ook niet meer voor de bibliotheek werken.'

'Zo iets heb ik nog nooit gehoord,' antwoordde de biblio-theekmeester, meer verwonderd dan kwaad. 'Als ik dat aan de directeur rapporteer, zit je mooi lelijk.'

'Dat doet u dan maar. Hij kan me hoogstens in de cel opsluiten, en daar zit ik toch ook als ik kaartjes moet tikken. Dan maar niet. Als u denkt dat ik me zal vervelen, hebt u het mis. Ik heb me nog nooit verveeld in mijn leven. En als ik geen boeken krijg, zijn er nog zoveel dingen waar ik over kan denken.'

Zwijgend zocht ik die dag de boeken uit, automatisch haast, terwijl ik anders probeerde aan te voelen welke boeken elke gevangene het liefste las, en als dit me lukte streelde ik soms de band. En dan dacht ik: moeder heeft gelijk gehad toen ze vond dat ik in een bibliotheek moest gaan werken. Ik zocht naar wat leesbaars voor de vrouwenafdeling. Elk boek had een ster

81