Deze vijandige wereld

Met zijn tweeën werden we tot de luchtplaats toegelaten. Voordat we er vaart in zetten, lazen we de teksten, die in de groen geschilderde deur waren gekrast: 'Als je man je laat stikken, hou je vast aan je kind.' En: 'Vergeef me Johnnie, als ik in bed lig moet ik steeds vingeren.'

Terwijl wij andere boodschappen probeerden te ontcijferen, deed de bewaarder de deur open: 'Hier niet blijven staan!' riep hij. Toen duwde hij de mem met het glazen oog naar ons toe. Zwijgend, nu met zijn drieën, liepen wij naar het einde van de celplaats, afgescheiden door een grote betonnen plaat, nog uit de oorlog, die aan het getraliede hek hing ter bescherming tegen overvallen door de illegaliteit, en ons elk uitzicht ontnam. Links en rechts van ons: een stenen muur. De frisse lucht bereikte ons alleen door de tralies boven ons hoofd.

'Waar zit jij voor, ouwe?' vroeg Klaas, half spottend, half belangstellend. 'Moet jij nog uit stelen gaan, op jouw leeftijd?'

Met een ruk van zijn hoofd keerde hij zich naar Klaas: 'Tot dat slag moet je mij niet rekenen,' antwoordde hij hees.

'Kutje dan?' vervolgde de bibliotheekmaat, 'heb je de meiden niet met rust kunnen laten?'

'Zo'n smeerlap ben ik niet. En bemoei je met je eigen zaken. Ik vraag jou toch ook niet wat voor vuiligheid je hebt uitgehaald?'

Klaas zocht even naar zijn woorden, en dat gebeurde niet vaak. Toen zei hij: 'Misschien mogen we van meneer weten hoe meneer heet, meneer de Pompadour.'

'Brammetje,' antwoordde hij kortaf.

Koning schaak

'Hier jochie,' zei Brammetje, en lachte terwijl hij een pannetje op mijn celtafeltje zette. 'Echte koffie, uit de keuken.' Er

77