Heden kijkdag

Als ik nu rechtsaf de Tweede Helmersstraat insla, kan ik vijftig meter verderop het kantoortje zien waar we hebben staan wachten voor de hekken. Toch eens kijken. Er is niets aan. Gauw haast ik mij de Tweede Constantijn Huygensstraat in.

Constantijntje, 't zaligh kijntje. Dat liedje heeft Vondel gedicht toen zijn zoontje was gestorven. Moesten we leren, op letterkunde. Een dochtertje van hem was ook doodgegaan. Saartje heette ze, ja, ineens wist ik het weer: 'De felle Doot, die nu geen wit magh zien, Verschoont de grijze lien.' Omdat een kind was gestorven en niet een oud mens. Saartje. Gelukkig hoefde ik dat liedje niet op te zeggen. Stel je voor dat je gaat huilen, voor de klas.

Daar heb je de lage huizen aan de Overtoom. Heel lang geleden liep hier de paardetram, vaag herinner ik me er iets van, al weet ik het niet zeker meer. Doorlopen. Loop toch door als je tijd wilt winnen. Langs een kerk door de geopende hekken ga ik het Vondelpark in. Rechtdoor kan niet. Moet ik linksaf of naar rechts? Links, in de verte, ligt de Stadhouderskade; misschien kun je voor je zover bent rechtsaf slaan naar de Van Baerlestraat.

Terwijl ik bezig ben mijn koers te bepalen zoals een duif even aarzelt alvorens zijn weg te kiezen, zie ik ineens een meisje van een jaar of zestien, met een sproetig bleek gezicht en rood haar. Ze blijft voor me staan, kijkt me aan met haar lichtblauwe ogen of ze door me heen wil zien, en plotseling herken ik haar.

'Hoe is het met Saartje?' vraagt ze.

Ja, ze heeft bij Saartje in de klas gezeten, afgelopen zomer heeft ze haar einddiploma gehaald. Saartj e ook, als ze niet ziek was geworden. Wat moet ik antwoorden? Dat ze gestorven is, een maand geleden? Daar

164