Heden kijkdag

paardewater een eind de Van der Helst in. Een lintwurm. De kortste afstand is een rechte lijn tussen twee punten. Ha, meneer de wiskundeleraar, dat heb ik tenminste van je geleerd. Waarom zou deze leerstelling niet evenzeer voor de weg naar vader gelden? Er móet een rechte weg lopen van de Da Costastraat, door het Vondelpark. Dat scheelt zeker tien minuten. Dan mag ik het ook aan niemand vragen, anders is er geen kunst aan.

Met lange passen beweeg ik mij door de saaie Da Costastraat, tel de hijsbalken die als galgen onder de daken dreigen, tot ik de Van Lennepkade genaderd ben. Nu moet ik kiezen. Linksaf kom je op de Nassau-kade, dan liever naar rechts, en verderop de brug over, om ten slotte in de Van Lennepstraat te belanden, en vandaar in de Bilderdijk.

Aan de overkant van de brede straat liggen de houten barakken van het Wilhelminagasthuis. Saartje heeft erin gelegen met difterie, toen ze tien jaar was. Als vader en moeder bij haar op bezoek gingen, moesten Maurits en ik buiten wachten. Het was een besmettelijke ziekte, daarom. Zelfs vaderen moeder moesten achter glas met Saartje praten. Verwend werd je als je ziek was. Mooie peren kochten ze voor haar, en druiven, die ik nooit gegeten had. Ik herinner het me nog precies, het groen van de enorme peren, het blauwe waas over de druiven. In het sanatorium, kort geleden nog, werd ze ook verwend en voorgetrokken boven Maurits en mij. Ik had ook wel eens gewild dat ze zo iets voor mij deden. Nou ja, bij wijze van spreken. Nu is ze dood. Zou ze tbc hebben gekregen omdat ze een zwakke plek had overgehouden van de difterie? Hoe kun je dat weten ? Zelf ben ik sterk als een beer, zeggen ze. Want ik heb het niet gekregen ofschoon ik elke dag met Saartje naar de hbs ging.

163