Saartje gebakken botje

bak van zijn kar en sloot behoedzaam het deksel.

Eenmaal over de Amstelbrug, vroegen we ons af hoe we het vlugste bij opa en opoe kwamen. Rechtsaf, langs de Oosterparkstraat, of linksaf, door de Sarphatistraat. In de Vrolijkstraat, waar tante Roosje woonde, bleven we even staan, in de hoop dat ze net thuis zou komen van een boodschap, of uit het raam zou kijken.

Langs de stoep stond een fletsgeel Fordje geparkeerd. De bezwete chauffeur, steeds heftiger aan de slinger draaiend om de motor op gang te brengen die nu eens begon te pruttelen en het dan weer af liet weten, beet driftig op zijn lip. Tot het geraas onder de trillende kap aanzwol en hij razend snel zijn hand terugtrok.

Opoe stond boven in het duister van de trap.

'Wij zijn het,' riep ik, en opoe galmde naar beneden: 'Vannacht is Saartje gestorven.'

Het kon niet waar zijn. Saartje was immers aan het genezen. Dat had de dokter zelf gezegd.

Toen we in de huiskamer kwamen en waar altijd pinda's tussen de kussens rolden op de divan gingen zitten, kwam opoe voor ons staan en herhaalde:

'Saartje is dood. Ze is gistermiddag ingestort. Daarom moest vader plotseling naar haar toe. Met moeder, die hij uit het ziekenhuis heeft gehaald, met een taxi. Ze is vannacht gestorven.'

137