Saartje gebakken botje

te praten, want hij had Saartje goed gekend. 'De leraren klagen over je,' verweet hij me. 'Je komt zo maar de klas binnenhollen en zegt verder niets. Wil je soms dat ik er last mee krijg?'

Soms bleef ik thuis bij de benedendeur staan wachten, of liep de bode tegemoet, helemaal tot aan de hoek van de P.L. Takstraat. Kwam ik hem tegen, dan poogde ik hem te bewegen zijn pakje brieven na te kijken, om hem vervolgens de brief te ontfutselen.

Sommige postbodes waren niet te vermurwen, en dan bleef mij de keus met hem mee te lopen tot aan ons huis en zeker te laat op school te komen, of de hele dag te branden van nieuwsgierigheid. En dat terwijl Saartje helemaal niet zoveel schreef dat mij lang kon boeien. Meestal ging het over iets dat ze bij het bezoek al had verteld. Betrof het huiswerk dat zij voor school bleef maken, dan kon ik het ook een dag later aan haar leraren doorgeven. Die vroegen altijd hoe het met haar ging, zodat ik er verlegen van werd.

Altijd hoopte ik dat zij iets zou schrijven over mijn haar, dat ze zo mooi had gevonden, en over mijn ogen, zwart als kool, zoals zij het noemde.

Of over de meisjes die bij haar lagen.

Een van die meisjes woonde in Tuindorp. Beer, haar vader, kende ik nog van vroeger. Dagelijks beheerste hij de toegang tot het Zonneplein met zijn kleine, scherpe ogen. In zijn

130