Een geintje

nacht misschien al zes koppen had gedronken.

Hij schoof zijn stoel, eiken met bruin kunstleer, naar mij toe, kwam tegenover me zitten.

׳Je was wel handig met de schep, Sam,׳ en toen, aarzelend, ׳je heet toch Sam, hè?'

Ik knikte.

׳Als ik jou in het begin niet had geholpen, hadden ze je gauw de ploeg uit gelazerd.'

Dat was waar. Alles moest ik nog leren. Hoe je een kop van zand op je kruiwagen maakte zonder dat het er bij het kruien afviel. Hoe je het oer met een pikhouweel uit de grond hakte zonder te veel kracht te zetten, anders was je na een uur werken uitge-vloerd. Hoe je met je kruiwagen van de loopplanken, stralen noemden ze die, gebruik moest maken. Met je lege karretje liep je ernaast terug, om plaats te maken voor wie er met een volle kruiwagen aankwam. Johan had me daar het eerst op gewezen, en er aan toegevoegd: 'Je moet iemand die werkt nooit in de weg lopen.' Van alles had ik te horen gekregen omdat het die eerste tijd, met blaren in je handen, niet zo vlot gaat. 'Ik werk wel voor een wijf maar niet voor een kerel,׳ had hij me toegesnauwd, omdat mijn 'produktie' ook zijn loon beïnvloedde. Hij had me geleerd dat je een schep vol zand of klei niet moet 'wegen', niet eerst naar je toe moet trekken maar meteen moet doorslingeren naar je kruiwagen.

'Gooi die kat gerust van je schoot,׳ zei Duiven-oord. Het beest had zijn nagels in mijn dijbeen vastgehaakt. 'Herinner jij je Loewietje nog?'

94