Een geintje

'Waarom niet?' vroeg hij verbaasd. 'Je kunt het heus wel. Ik heb je al lang in de gaten gehouden. Ik zal je zelf inwerken.'

'Ik kan moeilijk liegen tegen één mens, laat staan tegen driehonderdduizend abonnees,' flapte ik eruit, en had mijn tong wel willen afbijten.

'Hoe bedoel je dat?' vroeg Wijnand geërgerd. 'Je hoeft toch niet te liegen? Dat doe ik ook niet.'

'Jij niet, nee, omdat je gelooft in wat je schrijft, maar ik heb daar geen vertrouwen in. En dan zou het liegen zijn.'

'Je bent stapelgek,' reageerde Wijnand Cohen. Hij had een kleur gekregen, beet op zijn onderlip, slikte iets weg en vroeg: 'Waar ben je het dan niet mee eens?'

'De bestedingsbeperking. Daar ben ik absoluut tegen.'

'Wil je soms dat er inflatie komt?'

'Ik wil niets. Ik wil alleen niet dat de narigheid op de arbeiders wordt verhaald. Waarom wordt het geld niet van de winsten genomen?'

'Dan wordt er minder geïnvesteerd, en krijg je werkloosheid. Daar zijn de arbeiders in de eerste plaats het slachtoffer van.'

'Behalve als de werktijd wordt verkort.'

'Jij denkt in utopieën. Intussen moet het economische leven doorgaan. Ingrijpen in de winsten... weet je waar dat toe leidt? Dan is het met de rust gedaan, want de reactie zou het nooit slikken. En wat dan? Revolutie? De arbeiders lachen je uit. Ze hebben wel iets anders aan hun hoofd. Vandaag een

87