Een geintje

'Er is zoëven bericht gekomen van het vakbonds-bestuur, dat de krantedirecties de besprekingen willen hervatten, op voorwaarde echter dat iedereen weer aan het werk gaat. Zij doen het voorstel de lonen met twaalf cent per uur te verhogen. Het bomi-lo, voor degenen die het niet mochten weten: het deel van het loon dat boven het gemiddelde van de grafische industrie ligt. Elk bedrijf kan daar nog mee matsen, en wij zijn de beroerdsten niet, dat weten jullie ook wel. De eisen van de vakbeweging zijn daarmee voor driekwart ingewilligd, en het is zinloos om de staking voort te zetten. Straks moet de nachtploeg gewoon weer aan het werk gaan. Wie het daar niet mee eens is moet het maar zeggen.'

Iemand wilde opstaan, duwde de leuning van een stoel heen en weer, ging weer zitten. Er werd gekucht alsof de zaal collectief aan astma leed. Ik zocht naar Schelfhout. Hij stond druk te praten met een groepje zetters. Stak zijn hand plotseling op. Liep naar het podium. Terwijl hij sprak richtte hij zich voornamelijk tot directeur Roodhuysen.

'Het is niet waar, directeur/ zei hij, 'dat we de krant in de rug hebben willen aanvallen. We hadden juist het oogmerk om de vakbondsleiding bij de loononderhandelingen een steuntje in de rug te geven...'

Als door een zweepslag getroffen sprong Roodhuysen op.

'Die vakbondsbestuurders zijn jullie geweldig dankbaar voor zo'n hulp. Vraag het ze maar/ zei hij smalend. 'Ze kunnen niet meer met goed fatsoen

111