Een geintje

tijd om te vergaderen. Normaal was het gebouw van de krant om die tijd uitgestorven, heerste er de rust tussen dag- en nachtdienst in. Maar de directie had het gehele personeel met spoed opgeroepen, en ondanks tegengestelde adviezen had iedereen daaraan gehoor gegeven.

Op het podium de onvermijdelijke tafel met karaf, houten hamer, glaasje water. Erachter: de directeuren Roodhuysen en Riemersma; de hoofdredacteur, die er als een dominee uitzag; Klaas Over-flakkee, strak voor zich uitstarend.

Toen sprak directeur Roodhuysen, een grote man, met handen als kolenschoppen, en een enigszins grof gezicht. Hij was als arbeider zijn loopbaan begonnen, had zich met enorme inspanning naar de top gewerkt, zonder zich rust te gunnen, dag en nacht in de weer. Hij beschouwde het bedrijf als zijn persoonlijk eigendom, en verdedigde het tegen ieder als een waakhond: grommend, bijtend als het moest, en altijd op zijn hoede. Vriendelijk voor de arbeiders was hij niet, en ofschoon zij hem respecteerden, geliefd als directeur Riemersma evenmin. Hij was echter geen flikflooier in zijn contact met hooggeplaatste functionarissen of collega's. Voor iedereen gold hij als dezelfde bullebak, die tijdens de oorlog goed was geweest, en alleen daarom reeds kende hij zijn pappenheimers. Toch was hij ook bij de arbeiders vandaan gegroeid, en zwierf vaak als een eenling door het krantegebouw, met deuren smijtend, vloekend, door niemand begrepen.

'Het is hartstikke stom wat jullie vandaag heb

109