De B van Bemazzel

'Dit is de zaak van Barend Santen, nietwaar?'

'Jazeker.'

'Geboren 4 juli 1887. Zo oud bent u nog niet, neem ik aan...'

'Het is mijn vader. Die is er niet meer.'

'Maar de schoenmakerij-fourniturenhandel is toch van hem, als ik het hier goed lees.'

Ik knik.

'Dan spijt het me voor u, maar ik ben de Verwalter en heb opdracht de zaak te liquideren. Ik begrijp dat het moeilijk voor u is, ik heb zelf een schoenmakerij aan de Amstellaan, maar wat moet moet nu eenmaal.'

Het ligt me op de lippen te zeggen dat niemand hem daartoe verplicht, maar het is verstandiger mijn mond niet voorbij te praten.

De man vervolgt: 'U moet niet denken dat ik de duivel in eigen persoon ben. Misschien is er een tussenoplossing, en kunt u de zaak overdoen aan de heer Lodenburg, die bij u in dienst is.'

Zijn naam noemt hij, de naam van de prutser.

'En als ik daar niet toe bereid ben? Het is tenslotte de zaak van mijn vader. Met welk recht kan ik zijn eigendom verkopen?'

'Dan wordt de boel zonder meer geliquideerd en bent u nog verder van huis. Heeft uw vader daar misschien wat aan? Nu kunt u wellicht een regeling treffen waarvan u beiden voordeel hebt. Lodenburg wordt eigenaar, en daar zal hij wel wat voor overhebben. Nietwaar?'

Onmiddellijk springt de prutser op en komt naar de toonbank toe.

'Ja meneer, natuurlijk meneer', beaamt hij.

Als de zaak op deze manier verkocht wordt levert het een schijntje op, niet meer dan de officiële waarde

93