De B van Bemazzel

zich onmisbaar. Want vaak moet ik weg, naar de analyse, naar de leerhandelaar, en wie zorgt er dan voor het stinkeltje, zoals vader het noemt, behalve haar man, die de klanten nauwelijks te woord kan staan?

Als een robot loop ik dagelijks naar de schoenmakerij, die een nachtmerrie voor me wordt. Die twee afschuwelijke mensen, wat moet ik met ze beginnen? Een enkele keer is hun zoon erbij, een blaaskaak met een babyface en net zulk geplakt haar als zijn vader, vriendelijk, onderdanig, soms in uniform van de posterijen.

Weer stappen moeder en zoon het winkeltje binnen. Wat heeft die knaap nu voor pakkie aan? Het uniform van de Schalkhaarder politie. Fout zijn ze dus, die rotzakken, al die tijd hebben ze me bedrogen met hun smoesjes over rotmoffen, hun medelijden met joden, hun stroopsmeerderij. Wat valt er nu nog te redden? De indringer ontslaan is gevaarlijk. Hij weet immers dat ik de penmachine heb verkocht aan een joodse schoenmaker in de Gerard Doustraat, een gevluchte Duitser, gemengd gehuwd, zijn zoon is zelfs bij de Wehrmacht, en hem dreigt geen liquidatie.

De dreiging hangt mij al zo lang boven het hoofd, dat ik me afvraag of er wellicht een vergissing in het spel is, of de bezetters over het hoofd hebben gezien dat vaders winkel een joodse zaak is, of er soms een administratieve fout is begaan waardoor het stinkeltje zal worden gespaard.

'Waar kan ik u mee van dienst zijn?' vraag ik aan de glimlachende magere man, die zwijgend heeft staan luisteren naar een klant, totdat deze is vertrokken. Hij geeft me een hand, opent zijn aktentas en haalt er een papier uit te voorschijn.

92