De B van Bemazzel

het gat te dichten, past niet helemaal, en ik houd mijn hart vast.

Bep heeft aan alles gedacht. We mogen niet op het allerlaatste ogenblik onnodige risico's lopen, onderstreept ze steeds. Daarom brengt zij een pakje illegale kranten weg die voor mij zijn gebracht. Ze vindt het veel te gevaarlijk als ik ermee word betrapt. Ze schieten je na Dolle Dinsdag ter plaatse neer als er clandestien materiaal bij je wordt gevonden. Voor haar is dat risico veel minder groot. Op een vrouw wordt minder gelet. Nu komt ze weer thuis en vertelt dat bij iemand van de Luteraan-groep een pakje is geweigerd. Het kwam nu niet gelegen, en ze moest het de volgende dag maar brengen. Dat heeft ze verdomd. Ik kan haar wel een zoen geven als ze me dat vertelt. Ze heeft de kranten in zijn handen geduwd, en is weggehold.

Bep is vanmorgen onmiddellijk na spertijd vertrokken op de fiets, om de wielen een smalle reep autoband gespannen. Als ze bij de boeren geluk heeft, komt ze vanavond nog thuis. Anders morgen. Dat is al eerder gebeurd. Toen heeft ze met Elsje op een stationnetje in een lege treincoupé geslapen.

Ik blaas mijn warme adem tegen de ijsbloemen op de ruiten, wrijf met mijn wijsvinger over de smeltplek-ken, duw mijn neus ertegenaan zoals kinderen dat doen tegen een winkelruit, en snak naar een sigaret. Ik heb al mijn zakken nagevoeld of ik nog een peukje, een beetje tabaksgruis kon vinden, ofschoon er absoluut niets meer in zit en de laatste sigaret, die naar de stof van kleren smaakte, lang geleden in rook is opgegaan. Zelfs de vochtige, zure Belgische shag waarvan je bijna moet kotsen, is onbetaalbaar geworden.

Gelukkig dat Elsje sliep toen Bep is vertrokken. Zo

137