De B van Bemazzel

Ineens herinnert zij zich dat het kinderwagentje waarin zij door haar moeder werd voortgezeuld, ook altijd piepte, al was er toen wel olie.

Meeuwen vliegen krijsend over. Zij loeren naar een bijt in het ijs van de kade om de hoek, schijten op je hoofd als je niet oplet. Dat het zó koud moest worden. Net als de twee eerste oorlogswinters.

Nu krijgt iedereen de zenuwen ervan. Onze buurman bij voorbeeld heeft gisteren zonder enige aanleiding een lachbui gekregen, vijf minuten, een kwartier lang, en nog steeds kwam er geen eind aan. Iedereen stond te luisteren op de trap. Zijn vrouw wist er zich geen raad mee, heeft hem water in het gezicht gegooid en zelfs een tik op zijn wang gegeven zonder dat het hielp. Ze riep mij erbij en ik heb hem door elkaar geschud, heb tegen hem geschreeuwd, maar hij was niet tot bedaren te brengen. Hij zag zo paars, dat ik bang was dat hij zou stikken. Ten slotte heeft zijn vrouw de dokter erbij geroepen. 'Snap jij het nou ?' vraag ik Bep, 'het zijn mensen die zich nergens mee bemoeien, geen illegaliteit, geen joodse familie, een vaste gemeentebetrekking en daarom geen Arbeitseinsatz, zo nu en dan een extra rooie kool, een broodbonnetje, en toch...'

Straks val ik met het dressoir van de trap, krijg ik het gevaarte op me, en ineens voel ik me vreselijk moe. Verhuizen in deze tijd, waar is het in hemelsnaam goed voor?

De buurman van één hoog, loodgieter van zijn vak, heeft in een kast van onze zolderkamer het plafond weggehakt, zodat je door het open gat naar de vliering kan klimmen voor het geval er huiszoeking mocht komen, maar het triplex-houten schijnplafond dat je daarna, op een balk gezeten, omhoog moet trekken om

136