De B van Bemazzel

We zwijgen nu, horen eikaars adem, het knorren van een maag, en denken aan de familie, de mijne, Beps moeder. Als ze terugkomen, moeten ze bij ons terecht kunnen, en ook als we er geen kind bij nemen, hebben we een groter huis nodig. Op het Henriëtte Ronnerplein staat een tweede bovenwoning leeg, met drie slaapkamers. Niemand wil nu verhuizen, en als we erop inschrijven is er een goeie kans. Een jaar geleden is op diezelfde trap de NSB'er gaan wonen, die het kindje verraden heeft. Na Dolle Dinsdag is hij met zijn gezin gevlucht, er is niemand op hun woning. De kans dat ze ooit weer onze buren worden is wel heel klein. En toch ben ik niet zo optimistisch als Bep, je kan nooit weten hoe ze die rotzakken later de hand weer boven het hoofd houden. Maar ik overwin mijn aarzeling, we moeten het erop wagen.

Het is niet meer dan drie minuten lopen, en al was het drie uur tippelen geweest, dan nog zouden we zelf de boel hebben moeten oversjouwen, want waar is een verhuisman te vinden? Wie neemt zelfs nog het risico, een houten handkar te verhuren? Na alle twintig stappen blijven we staan om uit te rusten, in de door de vrieskou dor-droge straten, bij de stronk van een omgezaagde boom, bij een hoop vuilnis, vastgevroren en witbesneeuwd. We blazen in onze verkleumde handen, en pakken de stoelen weer op, twee omgekeerd op elkaar, de zittingen apart. Die zullen we nooit wegdoen, al worden we honderd jaar, want ze behoren bij het ameublement dat Bep en ik van haar moeder en oom Henk hebben gekregen toen we gingen trouwen, in 1938. Een buurjongetje duwt het piepende kinderwagentje voort, gevuld met boeken. 'Die piep zal erin blijven zitten tot er weer olie is', zeg ik tegen Bep.

135