De B van Bemazzel

Het ogenblik is aangebroken waarop zij zich aan mij zullen vastklampen. Steeds wanneer de les ten einde loopt, overvallen ze mij met vragen.

'Piet moet toch begrijpen dat het voor zijn eigenes bestwil is', zijn Kurts eerste woorden. 'Steil dir vor, wir können bald gar kein Essen mehr kriegen...'

Ik mompel iets onverstaanbaars, en voel me laf dat ik het niet voor oom Piet opneem. Natuurlijk, ze krijgen allemaal evenveel, maar oom Piet moet dagelijks naar zijn werk, zijn brillenwinkel in de Van Woustraat, terwijl zij op hun kamertje zitten. Als ik wil opstaan, legt Kurt zijn hand op mijn arm: 'Weet je, meine Schwester hebben ze opgepakt. Ze is als strafgeval naar Ravensbrück.' Kurt weet dat de moeder van Bep er ook zit.

'Wir gehen nach dem Krieg nicht nach Deutschland zurück', voegt Kurt eraan toe. En nu is het doodstil in de halfdonkere ruimte, die aan een torenkamer doet denken.

'Man wird noch verrückt', zegt Reina vertwijfeld. 'Ik kan het niet meer verdragen. Zwijgen, zwijgen, zwijgen, op den duur barst ik nog. Hoe is het mogelijk dat we ooit als onderduikers in Amsterdam het einde van de oorlog zouden afwachten, of misschien wel ons eigen einde.'

'Verdammt', roept Kurt gepijnigd.

Reina staat op om de verduisteringsgordijnen neer te laten, zwart rouwpapier dat de kamer in volslagen duister hult. Tastend loopt zij naar een kastje, en steekt een olielamp aan.

'Ik moet heus weg', zeg ik, om van de gelegenheid gebruik te maken. Maar weer houden ze me vast. Reina vertelt dat ze uit Berlijn komt, en de dochter van miljonairs is. Voor Kurt was het moeilijker. Zijn vader

130