De B van Bemazzel

'wat zit jij te suffen. Bedenk je een klole voor Hitier? Als zo'n vervloeking hielp, was die bandiet al miljard keer gepeigerd. Hier heb je een bakkie gootwater. Of heb je liever een mokkeltje...'

Langzamerhand heb ik geleerd hoe ik het best mijn krachten kan sparen. Niet aan de machine heen en weer springen, van de rol naar het mes. Alle schoenen tegelijk dezelfde behandeling geven. Eerst alle zolen bijsnijden. Dan alle hakken schuren. En ik laat me niet opjagen. Soms heb ik geen gevoel meer in mijn bovenarm. Dan zoek ik een karweitje uit waarbij ik mijn vingers even kan strekken en buigen. Soms gaat mijn hart zo zwaar bonzen, dat ik bang ben dat het uit elkaar zal springen. Of er zweven vlekken voor mijn ogen, die ik dan sluit om ze snel weer te openen vanwege de draaiende machine. Ik klem mijn lippen op elkaar om geen opjagend stof van de schuurrol in te ademen. Als ik mijn evenwicht dreig te verliezen, scheld ik mezelf uit voor miesjgazzer, versjopke mauch. Ik met mijn zelfbeklag. Al die arme sodemieters die ze doorsturen, denk daar liever aan. Aan moeder, aan vader, aan Maurits.

'Voorzichtig', hoor ik roepen.

Frank Furth heeft de hendel van de uitpoetsmachine omhooggetrokken, zegt tegen mij dat ik hem aan het schrikken heb gemaakt. En dan, tegen de anderen: 'We nemen weer even een blaassie...'

'Er zijn dagen dat ik mezelf verwijt: was ik maar niet zo rot geweest tegen mijn familie. Nu zitten ze in Polen, en kan ik niets voor ze doen. Een briefje in de schoenen stoppen, vragen om ze de groeten te doen als ze ze daarginds tegenkomen, zo belazer je jezelf.'

112