Poste-restante Rood

met het doel, het bureaucratisch apparaat te verstevigen in de trant van het stalinisme. Ook ik was tot die mening geneigd, want de argumenten van Mao, die in de Peking Review werden uiteengezet, leken als twee druppels water op wat destijds door Stalin tegen Trotski naar voren was gebracht. Ik stelde daarom voor, het probleem openlijk in het theoretisch tijdschrift ter discussie te stellen, te meer omdat het een punt van open discussie in de gehele communistische beweging was geworden.

Het voorstel werd verworpen, omdat er, volgens Ernest, een duidelijke meerderheid in deze kwestie bestond. Twijfel daarover kon onze positie bij de Chinezen alleen maar verzwakken. Hij tikte haastig met zijn knokkels op het blad van zijn bureau en zei gebiedend tegen Pierre: 'Laten we opschieten. Wat staat er nog meer op de agenda?' Ik verzette me er niet tegen, omdat ik bevangen was door een vermoeidheid, die me aan metaalmoeheid herinnerde. Niets scheen meer uit mijn handen te willpn komen. Ik had een artikel over de Chinese kwestie willen schrijven, en was er niet toe gekomen. Nergens kwam ik meer toe. Een door mij gestenografeerde redevoering van jou, Michel, was ik al dagen aan het uitwerken geweest, en ik baalde ervan.

Nauwelijks luisterde ik, toen Pierre in zijn antwoord aan Ernest opsomde: 'Kongo, crisis in de eeg, correspondentie van de secties.'

'Er is ook een brief van Mien Sneevliet', voegde ik eraan toe, 'staat die niet op de agenda?'

'Die onzin', mompelde Pierre geïrriteerd.

'Geen onzin', bracht ik ertegen in, hoe rottig ik het ook vond dat zij een brief had geschreven, 'zij heeft recht op een antwoord.'

408•