Poste-restante Rood

bericht van je kwam, hamerde het in mij: Waarom spreekt Michel niet openlijk met me? Als ze het niet wenselijk achten dat ik naar Algerije kom, dan kunnen ze het toch zeggen? Ik ben een redelijk mens, en niet een voetbal die ze naar gelieven alle kanten uit kunnen trappen.

Internationaal Secretariaat

'Joseph', stelde hij zich voor, schudde mij de hand en ging zitten. Hij was klein van postuur, gezet, en droeg een donkerblauw, bijna zwart kostuum. Eens was hij aannemer van begrafenissen geweest, een bizarre start voor een vooraanstaande trotskist, te meer omdat hij later, tot aan diens dood, een van Trotski's secretarissen werd, en nog wel een beroemde. Hij was de enige die Trotski's laatste woorden opving over de overwinning van de Vierde Internationale. Hij wekte een enigszins ruwe indruk, die evenwel vervaagde tegen de vertrouwelijke toon waarop hij tegen mij sprak. En ik luisterde aandachtig, als wilde ik in hem iets ontdekken uit die heldhaftige tijd.

'You know, Sal', zei hij, en legde zijn hand, met korte dikke vingers, op mijn knie, 'er moet weer eenheid komen tussen de twee Internationales. Ik heb jou opgezocht om erover te spreken, want jij bent de enige die Michel kan overtuigen.'

Zijn betoog verraste mij. Kennelijk wilde hij, in tegenstelling tot het trio, mij niet voor een voldongen feit plaatsen. Mijn bereidwilligheid om naar hem te luisteren verraste hem op zijn beurt, en zo liet hij zich ertoe verleiden, mij in te wijden in de geheimen van de scheuring in 1954, waartoe hij het initiatief had genomen, verzekerde hij me.

406•