Poste-restante Rood

zoals je zegt — "ieder woord uit zijn mond te trekken". Dit des te meer omdat wij verschillende keren over jou hebben gesproken en over de absolute noodzaak van een harmonieuze en broederlijke samenwerking. Ik moet eraan toevoegen dat hij volledig heeft ingestemd met deze noodzaak. Wat nu? Wij hebben ondanks alles hier veel te doen en het zou veel eenvoudiger zijn geweest als onze vriend je brieven en berichten doorgaf. Ongelukkigerwijs waren er hier enige complicaties, en veel dingen zijn daarna op bevredigende wijze opgelost. Dit is waarschijnlijk de reden waarom hij je triest scheen, en ook de eeuwige tweestrijd, verscheurd zijn tussen daarginds en hier, de plicht in de nauwe en brede zin van het woord, de familie en de beweging. Enfin, over dit alles ook verder mondeling. Want je hebt absoluut gelijk, het is noodzakelijk en zelfs onvermijdelijk dat wij elkaar zien, met elkaar discussiëren, de tendens consolideren.'

'Waarom beef je zo?' vroeg Bep, terwijl ik haar de brief voorlas. 'Er zal wel meer over je gekletst worden.'

'Maar Maurice liegt, dat weet je. Wat kon ik hem meer vertellen dan ik heb gedaan?' antwoordde ik. 'Had ik hem misschien ook moeten inlichten over de kritiek van Michel op Hella? En over zijn twijfel over de Internationale, na de ervaring van Hella met het trio?'

'Hij heeft natuurlijk gevoeld dat je iets voor hem verzweeg. Liegen is trouwens zo'n groot woord. Zeg liever dat Maurice overdrijft. Hij heeft nog nooit anders gedaan. Dat weet iedereen.'

'Behalve Hella dan. Zij gaat serieus in op wat hij schrijft.'

'Wat kan het je schelen? Het is toch waar dat je verscheurd wordt tussen de beweging en ons?'

399•