Poste-restante Rood

Hella nu maar niet dacht dat ik een geldwolf was. Als Hella er maar van overtuigd bleef, dat ik de revolutie wilde dienen.

Ja, zo ging het dag in, dag uit. Jij onbereikbaar, Michel, en als je er was plaatste je steeds iemand tussen ons in. Waren je gasten vertrokken, dan herhaalden je verwijten zich. 'Weet je dat de familie van Hella niet meer met mij wil praten vanwege onze arrestatie?' 'Weet je, weet je, weet...'

'Zou Michel weten hoe het met mij gesteld is?' vroeg ik me af, 'dat ik op het werk een chef heb die me apart riep en me volkomen onzinnig maar natuurlijk in opdracht van een of andere instantie, verweet: "Vorige week ben je in Rome gesignaleerd, terwijl je 's nachts op het werk had moeten zijn." Dat een collega mij voortdurend treiterde als de anderen er niet bij waren, of langs mijn stoel liep en dan zei: "Sal Santen van de pegulanten", net zo lang tot ik hem toebeet: "Als je dat nog een keer durft te zeggen sla ik je op je verdommenis, midden op de afdeling."'

'Als je denkt dat onze steun aan het geldproject een fout was, moeten we daar eerlijk voor uitkomen', zei ik aarzelend. Een haastige blik van jou naar Hella, van Hella naar jou: 'Nee, natuurlijk niet.'

En ik weer: 'Het was mij volkomen onbekend dat Ab samenwerkte met de Etter, die ik nooit heb vertrouwd. Echt waar, jullie kunnen me geloven.'

'Natuurlijk', antwoordde Hella, 'dat weten we toch. Nadat Ab had gezegd dat die drukkerij in Ouderkerk van de Etter was heb je hem verteld dat we met dit heerschap niet wilden samenwerken.'

Het leek alsof mijn keel werd toegeknepen. Die leugen had Ab in Vaals verkondigd, om zich te rechtvaardigen

395•