Poste-restante Rood

gunst te herwinnen door te verwijzen naar de vrijspraak van de Parijse advocaten, waar jij bits op reageerde. Was het dan niet goed ze te helpen op het ogenblik dat hun steun aan Algerijnse verzetsstrijders voor de rechtbank in het geding was? Wat had ik bovendien te maken met het befaamde Santen-document, dat nog steeds een raadsel voor mij was? Koos je nu, na eerst naast mij te hebben gestaan, de kant van Hella, juist nadat de zaak vooral door de getuigenis van Mr. Smeets gewonnen was? Ik zweeg, al had ik het gevoel dat je me een trap tegen mijn kloten had gegeven. En los van alle overwegingen vond ik je houding sektarisch, en durfde het niet te zeggen.

Jij was te pakken te krijgen als een aal aan zijn staart, 's Morgens heel vroeg was je al vertrokken, om kranten te kopen, vertelde Hella. En als je later, veel later, thuiskwam, was er altijd iemand bij je, of er kwam bezoek om mij welkom te heten. Je stelde mij bekende revolutionairen voor uit de Afrikaanse landen, een groepje Algerijnen kreeg te horen hoe dapper ik mij had gedragen. Maar een gesprek tussen jou en mij, daar was nooit tijd voor. Je kende Che Guevara, die je waardeerde om zijn zoeken naar theoretische oplossingen voor revolutionaire vraagstukken. Dat alles kwam ter sprake, steeds in het bijzijn van vreemden, vreemden voor mij althans, want ik bevond me in een geheel nieuwe wereld. Je liet me aan de zorg van Hella over, die mij overal mee naar toe loodste, naar een zwembad met kleverige looppaden en stinkend water. Aan tafel vroeg je me of ik bij Freud de betekenis had gevat van het begrip stank. Je ventileerde je agressie zo, dat ik me niet kon weren, omdat de bedoeling van je opmerking mij ontging. Wel voelde ik dat jullie met mij

393•