Poste-restante Rood

De helft om jullie te bezoeken, de andere helft om met Bep en de kinderen met vakantie te gaan om een beetje tot rust te komen, waar ik een enorme behoefte aan heb. Zeer broederlijk,

Sal

Casablanca

'Bonjour, Sal', zei je op het vliegveld van Casablanca tegen me, waar ik je voor het eerst na acht maanden weer ontmoette, 'je moet je vliegticket veranderen. We gaan naar Algerije.'

Je plaatste me voor een afschuwelijk dilemma. Meegaan naar het pas bevrijde, maar in twee kampen verdeelde Algerije was het opzoeken van de revolutie, die ook ik, samen met jou en een handjevol andere vrienden had helpen voorbereiden. Het was mijn bestemming, had ik al vaak gefantaseerd, daar voor de Internationale te werken, als lid van het Internationaal Secretariaat waarvan jij opnieuw secretaris zou zijn. Maar eerst moest alles worden geregeld. Voorlopig moest ik proberen hier in Marokko werk te vinden, om bij jou te zijn zoals was afgesproken toen je uit Amsterdam vertrok. Daarvoor was ik juist gekomen. Onmiddellijk meegaan naar Algerije betekende mijn betrekking in Amsterdam opgeven voordat er iets geregeld was, en Bep met het gezin in de steek laten. De revolutie kan ons voor zulke omstandigheden plaatsen. Was die noodzaak er wel?

Tegelijkertijd schaamde ik me, want nu stelde ik mijn persoonlijk lot boven dat van de revolutie, naar het scheen, en wat moest jij wel van me denken? Ik hoopte je

392•