Poste-restante Rood

ZELFBEHEER

Angst

Altijd heb ik mijn angsten kunnen beteugelen. En nu, sinds onze invrijheidstelling, stormen ze op mij af en houden mij in hun greep. Op straat denk ik te worden gevolgd. Natuurlijk houdt men mij ook in de gaten. Ik durf zelfs de grens niet over, en nu verlang je van mij, Michel, dat ik weer deelneem aan het Internationaal Secretariaat waarin je zelf noodgedwongen ontbreekt. Van mij verwacht je dat ik leiding zal geven aan onze tendens in de Vierde Internationale. Is mij die taak wel toevertrouwd? De Cubacrisis breekt uit, en ik vind dat Chroesjov door op Cuba een atoombasis te vestigen een beoordelingsfout gemaakt heeft. Kort tevoren, in de Varkensbaai had de Amerikaanse regering immers een zware nederlaag geleden, zodat de kans op een nieuwe aanval heel klein was geworden. Nu staat alles op scherp. Een atoomoorlog is niet denkbeeldig. Chroesjov is zo wijs zijn atoomwapens uit Cuba terug te trekken om een catastrofe te voorkomen, maar juist Ernest en Pierre kritiseren hem om die reden. Uitgaande van hun houding tijdens het Algerijns verzet komt hun radicalisme mij lachwekkend voor. Willen zij een derde wereldoorlog riskeren? Zo zou het trotskisme op een ramp uitdraaien. In een artikel zet ik mijn standpunt uiteen, en al die tijd vraag ik mij af of ik wel voldoende geschoold ben voor een dergelijke standpuntbepaling. Heb ik wel het recht om in jouw afwezigheid nieuwe idee-en te ontwikkelen, Michel?

En zo neem ik mijn plaats in het Internationaal Secreta-

384•