Poste-restante Rood

te brengen: 'Jullie hebben nog een heel leven voor de boeg.' Maurits was het ergste, hij was nog jong, en ze kregen hem in hun poten na Stalingrad, toen er weer hoop ontstond.

Nu klinkt gekrijs op de vrouwenafdeling, een verdieping hoger. Een gevangene is hysterisch geworden. Zij slaat met een hard voorwerp op de verwarmingsbuizen, onophoudelijk, door haar krijsen heen. Weer haast zich de bewaarder over de ring. Hij praat met de ziekenmeester, je kan de woorden verstaan. Samen lopen zij de ijzeren trap op naar boven. Er wordt gevochten, een tafel valt om, of een stoel.

Dan is het stil, en het blijft zo tot de kerkklok slaat op de Amstelveenseweg en de bewaarder mijn cel opent om me in vrijheid te stellen. Buiten, in de vroege ochtend, staan Bep, de kinderen, Mr. Smeets, Fons Hermans die het voor ons heeft opgenomen. Ook Maurice is er. Hij heeft zich ingezet voor de protesten buiten de cel, en dat zal zijn verdienste blijven. Voor Bep en de kinderen heeft hij zich nauwelijks geïnteresseerd, onze jongste had hij uitgenodigd voor een feestje van de vakbond en haar voor een dichte deur laten komen, maar over zulke kleinigheden mag je als revolutionair niet sentimenteel doen. En toch waren Bep en de kinderen het dapperst van allemaal, houdt Mien Sneevliet mij voor als ik het huis binnen stap, waar zij voor de ontvangst heeft gezorgd.

Er is geen welkom, er zijn geen bloemen van Hella, want Michel is nog niet vrij, pas over drie dagen is hij aan de beurt. Hij werd later vervolgd, omdat eerst moest worden beslist over de vraag of hij al dan niet zou worden uitgeleverd. Ik zal naar Hella gaan om over Michel te praten.

381•