Poste-restante Rood

Drie advocaten houden hun pleidooi, belichten ieder een aspect van de zaak. Een van hen, Mr. Worst, was tijdens de bezetting advocaat van Sneevliet, heeft hem voor de nazirechtbank verdedigd, trekt een vergelijking en laat zien dat er vele overeenkomsten zijn: ook toen het uiteenvallen van de 'verdachten' in twee groepen: de vechters die geen duimbreed toegeven, de capitulanten die door de knieën zijn gegaan en de rechtbank hielpen. Hij, de onkreukbare advocaat wiens naam, hij is ook advocaat van de Nederlandse Bank, voor ons instaat, duwt stiekem twee repen in mijn zak. Hij verwijst in zijn pleidooi naar de filosoof Kierkegaard, noemt ons wilde ganzen, mensen die buiten het gezichtsveld van de rechter dreigen te vallen. De tweede advocaat, Mr. Cammelbeeck, parlementslid voor de Partij van de Arbeid en politicus, spreekt zijn verontwaardiging uit over het element van provocatie, dat tegen ons is gebruikt, en waarbij tal van geheime diensten zijn betrokken geweest. In Amerika zou het reden zijn geweest voor vrijspraak, en ik vind dat de advocaten, alle drie, dit element sterker naar voren hadden moeten brengen, maar we leven in Nederland, en dit vindt ook zijn weerspiegeling in de rechtspraak. De derde verdediger, Mr. Smeets, de mijne, klein, scherp, een terriër, bijt zich vast in details, laat niet meer los en citeert ten slotte Heinrich Heine om te onderstrepen dat ik nooit gemeen ben geworden, al zou ik dit heus wel kunnen zijn, had ik eens tegen hem gezegd, maar hij had het driftig weggewuifd. Hij heeft het moeilijk gehad als mijn advocaat, met Hella als tegenstandster, en is blij met een brief van Mr. Worst, advocaat van Michel, die hem bedankt voor zijn enorme steun, waarzonder hij zich niet zo goed in de zaak had kunnen inwerken.

372•