Poste-restante Rood

van justitie moeten onze schuld onderstrepen in het gevecht dat zich afspeelt op de bijvelden: onbenulligheden schijnen belangrijker dan de vraag of men actief mag deelnemen aan de strijd van onderdrukten tegen onderdrukkers zonder zich te houden aan de spelregels die door de heersers zijn ingesteld. Ook de Vakman wordt gehoord, aanbrenger van de politie, een weerzinwekkende stumper, als was in de handen van wie hem manipuleren.

Voor Michel springen tal van getuigen in de bres, beroemde persoonlijkheden die zich bewust zijn van de zwaarte van wat zij zeggen. Een van hen, Michel Leiris, legt bevend van emotie zijn verklaring af, kijkt met tranen in de ogen naar Michel, doet een stap in zijn richting als zou hij hem willen omhelzen. En doodstil is de zaal als Mien Sneevliet voor mij getuigt, helder, overtuigd van mijn onbaatzuchtigheid, waarvoor zij een passage uit de laatste brief van Henk Sneevliet citeert, die, zegt zij, ook op mij betrekking heeft. Alleen Natalia Trotski kon door ziekte niet komen, en nu is het de president van de rechtbank die haar verklaring voorleest.

De officier van justitie, volgens de advocaten in het dagelijks leven een gemoedelijke prater, dondert vanaf zijn kansel woorden van verontwaardiging op ons neer. Zijn dagvaarding, een aaneenschakeling van juridisch jargon waar geen hond wijs uit kan worden, behalve dan dat wij vervolgd worden voor: valsheid in geschrifte (de persoonsbewijzen); wapensmokkel (onderdelen voor de fabriek in Marokko) en valsemunterij (de oprichting van de drukkerij in Osnabrück), heeft hij gemeenschappelijk uitgebracht tegen Michel en mij, want wij hebben gehandeld 'samen en in gemeenschap', en natuurlijk 'ieder voor zich', om welke reden hij tegen Michel drie jaar en tegen mij twee jaar gevangenisstraf eist.

371•