Poste-restante Rood

de discussie met Natalia. Zij sprak over een gemeenschappelijke Zuidamerikaanse vriend, die studentenbetogingen tegen een bezoek van Nixon had georganiseerd. Hij moest vluchten, werd door Natalia in haar huis opgenomen. Zij noemde hem met warmte, maar zei sarcastisch, als een soort tekortkoming: 'Maar hij ligt op zijn knieën voor de Vierde Internationale.' Ik werd kwaad. Trotski had immers kort voor zijn sterven gezegd: 'Ga voorwaarts. Ik ben zeker van de overwinning van de Vierde Internationale.' Dat zei ik haar natuurlijk niet, wèl gloeide ik van opwinding tijdens de discussie, en ik wist daarna zelf niet meer wat ik had gezegd. Ik was bang dat zij er over zou spreken met Michel, of kwaad op me zou zijn, maar nu ik erover nadenk geloof ik dat ze me meer als een kind zag, een jongen die zij goedmoedig plaagde. In elk geval gaf zij het gesprek een andere wending, en al gauw vertelde ik, misschien om indruk te maken, die belachelijke geschiedenis aan de Boliviaans-Argentijnse grens, toen een politiechef om een fooi vroeg en me anders wilde terugsturen. Natalia lachte erom. Ineens schaamde ik mij over het verhaal en dacht: 'Luister liever naar Natalia, zij heeft nog wel andere ervaringen opgedaan in haar leven.' Zij zal wel een slechte indruk van mij hebben gekregen, maar toen vroeg ze mij of ik bleef eten, en later stuurde zij mij een brief met betrekking tot het archief van haar man, waarvan de inhoud van een volledig vertrouwen getuigde. Zij machtigde mij, bij het Institut de Paestum stappen te doen om het zich in Amsterdam bevindende deel van het Trots-ki-archief naar Harvard over te hevelen. Institut de Paestum. Ze bedoelde het Instituut voor Sociale Geschiedenis, dat voor de oorlog het Posthumus-Instituut heette. Paestum. De gewoonte van de revolutionaire vrouw om uit

367•