Poste-restante Rood

25 maart 1961, zaterdagavond. Zojuist krijg ik het volgende telegram: Mirjam, 7 pond, alles goed, dochter prima!

Mijn eerste kleinkind. Ik moet mijn emotie even wegslikken. Wat een blijdschap.

Mijn hart verlangt naar de vrijheid. Ik was lui vanmorgen, kon niet goed wakker worden en heb lopen dromen en scharrelen. Van Gogh brengt wat zon in mijn cel. Zoals hij eens een boeket gladiolen schilderde, zo overvol dat er enkele naast de vaas vielen, zo heeft hij ook een straaltje zonneschijn voor mij laten vallen.

Het eten zit er net in. Andijvie en een visje voor de vrijdag. Om 1 uur luchten. Vandaag zitten we precies negen maanden in voorarrest. Naar wat ik in de loop van die tijd zo heb gehoord, is een lang voorarrest waarlijk geen uitzondering. De Raadskamer heeft mij meegedeeld, dat sluiting 'omstreeks begin april' kan worden verwacht. Het is nu alsof de tijd mij niet meer aangaat. Ik kan er niets meer aan veranderen, en daar stel je je op in.

Als ik al die jonge mensen hier zie, die toch nog alles van het leven zouden moeten verwachten, doet mijn hart wel eens pijn. Wel, we hebben aan onze eigen sores meer dan genoeg. Ik knok me erdoor, zo goed en zo kwaad als het gaat. Het gevecht met de rechtbank nadert. Algerije onderhandelt met Frankrijk. Onze zaak wordt volgende maand gesloten. Voor ons gaat de strijd weer beginnen.

Donderdag heb ik de 'grote sluiting' gekregen. Adieu voorarrest, naar de hel voorarrest. En toch: wat een geluk, dat het zolang heeft geduurd.

30 april: De generaalsopstand in Algerije is als een kaartenhuis ineengezakt. De Gaulle is nu de grote man, maar

362•