Poste-restante Rood

het tsaristische Rusland zaten de politieleen apart. Maar het heeft ook zijn goede kanten, deze zijde van de wereld eens te leren kennen. Naast doorgewinterd gajes, met wie ik elk contact mijd, ontmoet ik hier toch ook heel wat door het leven verknoeide stumpers.

Gisteren hoorde ik op de radio, dat Cuba is gebombardeerd. De reactie daarop in Zuid-Amerika zal nog wel blijken. Alleen wie de stemming van de Zuidamerikaanse massa's niet kent, kan een dergelijke domheid begaan.

Het lange wachten maakt me agressief. Bij het minste of geringste vlieg ik op, en dan is voorzichtigheid geboden. Voor je het weet zit je in de narigheid. Daar ben ik bang voor, na al het geduld dat ik heb weten op te brengen in afwachting van het proces.

De vredesonderhandelingen tussen de Algerijnen en de Franse regering gaan nu dan toch beginnen. Wie had dat enige jaren geleden kunnen denken? En voor het eerst krijg ik de zekerheid, dat het rekken van het voorarrest zin heeft gehad.

Ik heb wel eens risico's in het leven genomen, maar altijd voor goede, nooit voor slechte dingen. Ik heb altijd een afschuw gehad van mensen voor wie woord en daad verschillende zaken zijn. Was ik overtuigd van het recht van hen die een beroep op me deden, dan wilde ik me er niet met lege woorden van afmaken. De mislukte invasie op Cuba, nu weer een opstand van de generaals in Algerije, nee, een rustige wereld is het niet. Wanneer ik vrij ben wil ik zon, zon en nog eens zon. Zulke gevoelens laten zich niet meer onderdrukken, nu ik in de krant lees dat ons proces eind juni zal plaatsvinden. Ik ben werkelijk benieuwd wat men in het laatste driekwart jaar aan nieuw bewijsmateriaal bijeen heeft gebracht.

361•