Poste-restante Rood

een keerpunt in mijn leven. Tegen mijn advocaat heb ik steeds gezegd, dat de belangen van Michel boven de mijne gaan, omdat hij onmisbaarder is dan ik, en omdat zijn toestand als niet-Nederlander veel riskanter is. Maar nu gaan de belangen van de Parijse advocaten voor die van ons allebei. Je kunt, hoe belangrijk je ook bent, niet van het principe uitgaan dat je onder alle omstandigheden voorrang hebt als het lot van anderen op het spel staat. Natuurlijk, Michel en ik zitten allebei gevangen, en hij kan op mij rekenen. Het zou een ramp zijn, als wij verdeeld voor de rechtbank verschenen. Maar als ook hij zich op het standpunt stelt dat we de Parijse advocaten in de steek moeten laten, bedank ik na onze invrijheidstelling voor de Vierde. Ik heb hem dat laten weten, en hij heeft aan Hella de boodschap doorgegeven: 'Laten we de Parijse advocaten ondersteunen zoals Sal het verlangt, al doen we het maar voor Sal.'

Alle kostbare dingen zijn het waard, er zuinig mee om te springen. Die gedachte overviel me bij het wakker worden. Wat me de laatste tijd voortdurend bezighoudt is dat sommige van mijn vrienden mij, om het voorzichtig te zeggen, nogal slordig behandelen. Ik ben het zat, als een vod behandeld te worden.

Voor het eerst sinds tien maanden heb ik vanmorgen weer een ei geproefd. Ernaast prijkte een krentenbol. Die traktaties zullen zich tijdens beide feestdagen nog wel herhalen. Er is echte koffie, ook al vanwege Pasen.

Ik heb Vrij Nederland ontvangen, waarin een bijzonder sympathiek artikel staat van Fons Hermans die het voor ons opneemt. Hij zegt dat het niet aangaat, politieke gevangenen als criminele gevangenen te behandelen. Zelfs in

360