Poste-restante Rood

Een oude man, een onderwijzer die tijdens het luchten als een opgewonden kind om me heen draait, vertelt dat hij eerst geschrokken was van de versomberde, verstilde indruk die ik op hem maakte. Later was hij juist getroffen door mijn vrolijkheid. Waarom letten andere mensen altijd op mij, en zijn ze zo gevoelig voor mijn stemmingen? Een jongen begon zelfs te huilen toen ik tegen hem snauwde.

Vannacht ben ik gevlucht. Het ging allemaal heel makkelijk. In een droom los je de problemen nu eenmaal zonder hindernissen op. In de praktijk is het zo eenvoudig niet, omdat, als er al geen grote praktische obstakels in de weg staan, je geweten wel voor spelbreker zorgt. Vorige week bleek een van de gedetineerden aan tuberculose te lijden. Omdat ik bij hem met boeken in de cel was geweest, moest ik doorgelicht worden. De recherche wilde me eerst een stok in een broekspijp steken, die met een slot aan mijn been zou worden bevestigd. Na veel protesteren en beraadslagen mocht ik gewoon mee, als ik op erewoord beloofde niet te zullen vluchten.

Die belofte kostte me geen moeite. Maar ineens deed zich werkelijk de kans voor ervandoor te gaan. Op de Nieuwe Achtergracht bleven de rechercheurs in de wachtkamer achter. Tijdens het uitkleden voor een röntgenfoto, in een hokje met een raampje aan de grachtkant, realiseerde ik me dat het doodeenvoudig was de benen te nemen. Even stormden alle twijfels op mij af. De grootste teleurstelling was dat de dokter die mij beklopte en beluisterde, geen woord tegen me zei.

In mijn cel hangen twee grote takken kerstgroen. Eigenlijk had ik maar recht op een, maar een ander wilde de zijne niet hebben. De prikkelende harsgeur verdringt de stank van de kiepelton. 356