Poste-restante Rood

plaats. Als we boeken de trap op naar de vrouwenafdeling gesjouwd hebben, stuiten we op een muur van matglas. De bibliotheekmeester belt aan. Een fluitje weerklinkt. De schaduwen van alle vrouwen, die in de celgangen aan het werk zijn, met bezem, stoffer of spons, fladderen weg. Voorzichtig wordt de deur geopend. Wij schuiven de boeken naar binnen en moeten onmiddellijk vertrekken. Zelfs een stoffer voor de vrouwenafdeling mag hier geen handvat hebben. In de ingebonden jaargangen van geïllustreerde tijdschriften worden mannen en vrouwen stelselmatig voorzien van kloeke geslachtsdelen, die door grillige halen in elkaar verstrengeld zijn. Twee dagen per week zit ik ze ingespannen met bleekmiddel te verwijderen, of met een mesje weg te krabben. Wordt het me te moeilijk, dan scheur ik het blad eruit, met toestemming van de bibliotheekmeester die er een stempeltje bij zet.

In mijn cel heb ik een plantje staan, een kamerlinde naar het schijnt. Waarschijnlijk geef ik het te veel water, want de plant doet het slecht. Een grassprietje en wat onkruid varen er wel bij.

Ik heb zowaar een druk leven. De bibliotheek wordt gereorganiseerd. De hele dag ben ik in de weer. In de Duitse boeken heb ik hakenkruisen ontdekt, die nu ook verwijderd worden. Als de bibliotheekmeester zijn zin had gekregen, zat ik ook nog 's avonds boeken te plastificeren, maar dat heb ik geweigerd. In de avonduren neem ik gortdroge pakken jurisprudentie door over valsemunterij, wapenhandel en valsheid in geschrifte. En terwijl de maanden van het voorarrest een repeterende breuk zijn geworden, blijf ik braaf doorsnuffelen op zoek naar... ja, naar wat eigenlijk?

355•