Poste-restante Rood

natuurlijk, de bewaarder is bij de douchecellen. Hij kan mij alleen horen als ik schreeuw. Het beven neemt toe. Steeds harder schop ik tegen de celdeur.

Nu hoor ik stappen op de ijzeren gangvloer. Sleutels rammelen, de deur glijdt open. Het is bewaarder Leenheer. Hij kijkt mij kwaad aan:

'Je weet toch dat het zaterdagmiddag is, en dat ik niet meteen kon komen. Wees blij dat ik er geen rapportje van opmaak, anders ga je naar de strafcel. Wat is er aan de hand?'

'Ik wil onmiddellijk mijn advocaat spreken.'

Leenheer vraagt me of ik gek ben, of ik niet weet dat hij geen contact met hem mag opnemen, en de directeur is er nu niet om het te vragen. Maar al eerder heeft hij mij geholpen, door mij een onderschepte brief te laten lezen van Hugo uit Zuid-Amerika. Dus druk ik hem het krante-bericht in de hand.

Diezelfde middag nog komt mijn advocaat mij opzoeken. Ook hem bezweer ik dat de Franse advocaten mij volstrekt onbekend zijn. Er moet zo gauw mogelijk iets gebeuren, een brief aan de minister van Justitie of iets dergelijks.

Bep heeft er intussen met Hella over gesproken. 'Wat kunnen we eraan doen?' vraagt Bep. 'De justitie om een verder onderzoek vragen is onzin', antwoordt Hella scherp, 'zitten we al niet genoeg in de problemen?'

Met tegenzin leg ik me bij haar standpunt neer. Zij maakt zich grote zorgen over Michel, en dat is haar niet kwalijk te nemen. Voor mij gaat hij ook voor. Mag daar het lot van de Parijse advocaten aan worden opgeofferd? Gelukkig zijn zij nog niet in staat van beschuldiging ge

353•