Poste-restante Rood

dus ben ik maar weer, als een steunende egel, op sjouw gegaan, en hoorde ten slotte van een elektricien, dat je met rubber laarzen aan je voeten, en rubber handschoenen aan je handen, de elektrische stroom kunt trotseren.

Ik bijt mijn tanden op elkaar om het klapperen te bedwingen. Zaterdagmiddag, niemand kan mij helpen. Sinds mijn terugkeer van het douchen gaapt de krant in mijn cel mij aan. Vijf Franse advocaten worden van samenspanning met de fln beticht, op grond van een document dat bij mij thuis gevonden zou zijn. Zij noemen het anoniem en vals, en terecht, want nooit heb ik zelfs hun naam gehoord. Hoe zou ik, die sinds 1958 niet meer in Frankrijk ben geweest, iets met Parijse juristen van doen hebben?

Nu begrijp ik waarom thuis enige weken geleden opnieuw huiszoeking is gedaan. Twee rechercheurs waren bij Bep verschenen. De een bleef beneden, de ander ging naar de zolder om, naar hij zei, iets in beslag te nemen dat per abuis was teruggegeven met de stukken die niet onder het beslag bleken te vallen, zoals de schriften van Henk Sneevliet. Bep wist niet wat zij moest beginnen, bij de ene rechercheur in de huiskamer blijven of met de andere mee naar boven gaan. Onmiddellijk na hun vertrek had zij mijn advocaat opgebeld, die haar aanraadde, het gebeurde nauwkeurig te noteren en verder een dagboek bij te houden. Mr. Smeets had het mij kort daarna verteld en mij gevraagd of ik enig idee had waarop het raadselachtige bezoek betrekking kon hebben.

Ik moet zo gauw mogelijk met Mr. Smeets spreken. Ik trek aan de knop, waardoor buiten de cel de klep openvalt die de bewaarder waarschuwt. Het blijft echter stil op de ring. Heftig bons ik met twee vuisten op de deur. Ach,

352•