Poste-restante Rood

Leon Sedov werd vermoord. Zijn nauwste medewerker bleek een gpoe-agent te zijn.

Het is een schrale troost, en het heeft mij er niet van weerhouden, bij de rechter-commissaris 'onze' verrader aan de kaak te stellen. Al was het maar om opnieuw verwarring te zaaien bij het vooronderzoek, om opnieuw vertraging te bewerkstelligen. Want een veroordeling nu zou minstens vijf jaar cel opleveren. Het moeilijkst is 't, consequent het spel naar buiten toe te blijven spelen. Er klinken protesten op tegen het lange voorarrest, en in mijn brieven aan Bep wakker ik dat vuurtje aan. Ze worden stapelgek van me, allemaal. Zelfs Hella is woedend op mij.

Het voorarrest, dat zich als een elastiek laat uitrekken. Tot het breekt. Tot het breekt? Dat mag niet gebeuren. Op het juiste ogenblik moet de zaak rond zijn. Het kan anders tegen ons gaan werken. Stel je voor dat ze zich nog verder in details gaan verdiepen. De commissaris van de recherche liet me een vervalst paspoort zien, in de veronderstelling dat wij er iets mee te maken hadden. Ik heb hem geantwoord dat hij nooit genoeg schijnt te hebben, dat het is alsof hij zout water drinkt. Wat zouden ze precies weten? Of vermoeden? De Algerijnen hebben advies gevraagd, om een hoogspanningsdraad te kunnen neutraliseren. Bij de minste aanraking ermee ben je hartstikke dood. Eerst hebben ze de Chinezen ervoor benaderd. Die hebben immers meer ervaring dan wie ook met het graven van tunnels en dergelijke zaken. De Chinezen hebben geantwoord dat de Algerijnen het zelf moeten uitzoeken, dat de revolutie het vernuft scherpt. Mao en zijn mensen zijn niet toevallig grootgebracht in het stalinistische kamp, en

351•