Poste-restante Rood

trein nog voordat zij de twee rechercheurs tegenover ons kunnen bereiken. Ik voel mij één met Michel, het maakt me gelukkig zo naast hem te zitten, hoe rot de omstandigheden ook zijn. Ik zal hem beschermen zoveel ik kan, en dat hèb ik ook gedaan, daar mag hij niet aan twijfelen. 'Elke keer als ik je zie krijg ik nieuwe moed', fluister ik, en Michel antwoordt: 'Ik ook.'

'Je kunt mij geloven, Michel' - en ik druk mijn hand tegen hem aan — 'ik heb niets geweten van het contact van Ab met de Etter. Ik geef je er mijn woord op.'

Voort jaagt de trein door het golvende landschap. Een van de rechercheurs leest een krant, de ander schilt een peer. De reis duurt lang en zij sluiten hun ogen, soezelen wat voor zich uit. Michel en ik, aan elkaar geboeid, kunnen toch niet weglopen.

'Hoeveel zouden ze ons geven denk je?' fluistert Michel.

Hoe zou ik het weten. Ik zal het niet te erg maken: 'Twee jaar, drie misschien.'

'Voor mij drie, minstens', antwoordt Michel. 'Jou zullen ze spoedig vrijlaten.'

In geen geval eerder vrij, dat wil ik niet: Michel achter de tralies en ik erbuiten, terwijl ik minstens zo schuldig ben, dat nooit. En ik antwoord: 'Mais non, Michel.'

'Je hebt het gezien. Ze spelen alle schuld naar mij toe. En eigenlijk is het begrijpelijk. Het is de logica van de zaak.'

'Dan moeten wij de wetten van de logica veranderen.' Ik voel mij wanhopig terwijl ik het zeg. En toch: ik heb het al geprobeerd met de verklaring waarbij ik de schuld op mij neem. De rechter-commissaris is er in Vaals niet eens op ingegaan. Hoe zou Michel erover denken? Ik kan het nu vragen. Zou ik het durven?

347•