Poste-restante Rood

vangenisstraf is eigenlijk een stukje doodvonnis, je bent voor zo- of zoveel maanden buiten je bestaan geplaatst. Ik voel me tussen de muren vaak eenzaam, zoals een baby eenzaam moet zijn in de wieg en langzaam zichzelf gaat ontdekken. Als een pasgeborene benauwen me de indrukken die op mij af stormen zonder dat ik er al uitdrukking aan kan geven. Zo weet ik me geen raad met ogenschijnlijke kleinigheden. Een woord dat ik me niet herinneren kan, of een naam. Aan niemand kun je het vragen. Had ik maar een woordenboek, of een atlas. Ach, het zijn kleinigheden, ik kan het alleenzijn best verdragen.

Intussen ben ik overgeplaatst naar een andere cel. Tot mijn verrassing kijk ik door een ruit van gewoon glas. Als ik mij in de hoek van de ruimte pers kan ik op een kerktoren kijken hoe laat het is. Gisteren de hele dag zitten lezen, totdat mijn ogen er pijn van deden. Zal het vandaag wat kalmer aan doen. Vanaf 12 uur is er radio, dat geeft ook afleiding.

Word ik beloond voor mijn zogenaamde bekentenis? Mij is toegestaan in de bibliotheek te werken, iets wat de directeur nooit heeft durven beslissen zonder voorkennis van de officier van justitie, de rechter-commissaris en de commissaris van recherche. Hoe dan ook, ik heb Michel op geen enkele manier belast.

De bibliothecaris is een aardige man. Bij elkaar is het een hele afleiding. Ik zit bij het raam, kan in de verte de straat zien. Van boeken heb ik altijd gehouden en het geeft ook bevrediging, voor de gevangenen de boeken uit te zoeken. Omdat de bibliotheek niet altijd open is heb ik in mijn cel nu een partij boeken, die ik aan de bewaarders moet geven wanneer er 's avonds of tijdens het weekeinde nieuwe gevangenen binnenkomen, een enkel keertje laten

338•