Poste-restante Rood

'Geen enkele. De Algerijnen hadden alleen contact met mij.'

'En waarvoor dienden de valse francs, als jij alleen dat allemaal zo goed weet?'

'Als dreigement', antwoord ik. 'Er zou een opschrift op worden gedrukt, ter ondersteuning van de Algerijnse revolutie. Aan de biljetten zou de Franse justitie kunnen zien, dat ze perfect waren nagemaakt, en dat 't ook anders kon als 't moest.'

'En dat hebben ze jou allemaal wijsgemaakt?' hoont de commissaris. En hij voegt eraan toe: 'Waar moet je gezin van leven op het ogenblik? Heb je financiële hulp nodig?'

Is dat een politietruc om me te compromitteren? Wil hij me omkopen? Of heeft die man echt met mij te doen? Het kan me ook niet schelen, en ik laat hem weten:

'Mijn vrouw krijgt elke maand een lening van vierhonderd gulden van Het Vrije Volk, plus de premies voor de sociale voorzieningen. Zij redt zich wel, met de hulp van mijn schoonmoeder.'

'Oké', verzucht de commissaris. Hij schuift het procesverbaal in zijn dossier, en staat op met de woorden: 'Voorlopig zie je me niet meer, ik ga drie weken met vakantie naar Zwitserland. Daarna is er nog heel wat werk aan de winkel.'

Heeft zijn opmerking betrekking op mijn zogenaamde bekentenis? In elk geval hebben we tijd gewonnen.

Bibliothecaris

Ik zit nu al haast twee maanden. Vreemd dat je blij kunt zijn om iets van het eigen leven dat vervlogen is. Een ge

337•