Poste-restante Rood

Met wie? Alleen ik kan die verantwoording nemen tegenover mijn geweten. Als het goed afloopt en ze moeten Michel vrijspreken, vindt iedereen het goed. En als het misloopt? Dan zou het toch misgelopen zijn.

'Michel', roep ik verrast. Ook hij staat in de lift, geboeid aan zijn parketwacht. 'Luister Michel', fluister ik haastig, 'ik kan alle verantwoording op mij nemen.' 'Dat heeft geen zin', fluistert hij terug, 'ze weten alles.' Ze weten alles, dezelfde woorden gebruikte oom Henk, toen hij in de dodencel zat en Bep afscheid van hem nam, met de kleine meid bij zich. Het was als waarschuwing bedoeld. En toch wisten ze niet alles, want het illegale werk kon na enige tijd toch worden voortgezet.

'Wij zullen jou eerst maar eens horen vandaag', zegt de commissaris, en pakt het dossier. 'Ik zal er proces-verbaal van opmaken deze keer.' De meeste papieren heeft hij al eerder laten zien, mijn antwoord kent hij ook: 'Daarover kan ik niets zeggen, ik ben niet bereid namen te noemen.'

'De moffen zouden heel wat minder geduld met jullie hebben gehad.' Zijn stem klinkt geïrriteerd.

'Die tijd is gelukkig voorbij.'

'Dat is waar', antwoordt de commissaris tot mijn verrassing, en dan: 'Ik heb ook nog drie weken in Scheveningen gezeten, dat was lang genoeg.' Even sluit hij zijn ogen. 'Ik ben er nog kort geleden geweest', vervolgt hij. 'In de gevangenis heb ik een jodenjongen opgezocht die met mij in de klas heeft gezeten op de hbs. Die heeft zijn eigen moeder verraden.'

Wat heeft dat te maken met onze hulp aan de Algerijnen? Wil hij net zo lang boren totdat hij op een zenuw

333•