Poste-restante Rood

politie moest komen die hem vroeg of hij Michel kende. Hij beweerde van niet en toen lieten ze hem een bijna levensgrote foto van Michel zien.

' Of ben ik mezelf weer aan het bedriegen? Als kind droomde ik ervan dat ik de honderdduizend won voor de hele familie, of op een koord de Niagara-waterval zou oversteken als het moest voor het lot van de mensheid, ofschoon ik op gymnastiek nog geen vier meter op de evenwichtsbalk kon blijven lopen. Zulke stomme gedachten had ik als kind. Wat heeft me bezield toen Michel naar Nederland kwam? Was de verantwoording al niet groot genoeg? Ik weet het niet, zomin als ik ooit zal weten wat ik in de oorlog anders had kunnen doen om mijn familie te redden, altijd weer liep het mis, ondanks alle risico's die ik nam, en dan was het nog een wonder het er levend af te brengen. Ook nu, hoe had ik dan wèl moeten handelen? Michel remmen, zoals alle anderen wilden doen? Om van de Wereldpartij een zondagsschooltje te maken? Ze hebben Michel te pakken, hij denkt acht jaar te krijgen en wil zelfmoord plegen, dat heb je gehoord, klootzak dat je bent, altijd heb je wat anders en nooit iets goeds. Wat zal iedereen ervan zeggen? Bep? De kinderen? Hoe zullen zij het nu op school hebben, met een vader in de gevangenis? En hoe zouden de mensen in de beweging erover praten? Hoe moeten we hier ooit nog goed doorkomen. En de Internationale? Jij zou er wel even voor zorgen dat de band met de koloniale revolutie werkelijkheid werd, mister Sal, en alle problemen oplossen. Als ik eens alle schuld op mij nam?

Dat is doorslaan.

Je bent gek, ik verraad toch niemand?

Daar moet je eerst overleg over plegen.

332•