Poste-restante Rood

een matglazen schijf die het daglicht doorlaat. Frisse lucht, om de weeïge carbolstank van de kiepelton te verdunnen, kan binnenkomen door een luchtrooster. Alles is massaal en van steen. Strenger zijn ze hier ook. Bij de directeur moet je voor zijn bureau blijven staan, gadegeslagen door een huismeester, en staande luister je dan tot de man is uitgesproken, na vijf of tien minuten, net als in militaire dienst bij de kapitein. Misschien is het regime zo ingesteld omdat hier veel jongeren zijn. Hun omgang met de bewaarders is stroever, meer gespannen dan bij oudere gedetineerden, meest recidivisten. Ik geef me op voor het wekelijks halfuurtje bij de humanist, en moet eerst met de pastoor en de dominee spreken om ze te vertellen dat ik niet gelovig ben, zo verlangt het ritueel.

Hij is een magere, lange man, die humanist, hij staat formeel op om je te begroeten en kijkt je ernstig aan zonder iets te zeggen, wat mij verlegen maakt, verontschuldigt zich voor zijn roeping, zich over het lot van gevangenen te ontfermen en voegt er vlug aan toe dat hij voor die-jongens-hier wel eens iets goeds kan doen. Ze zijn vaak niet slecht, hebben een rot jeugd achter de rug, willen voor een vriend niet onderdoen, handelen zonder aan de gevolgen te denken en zitten, eenmaal opgepakt, bij de humanist als kleine kinderen te huilen zodat je je er geen raad mee weet. 'Ik help ze zoveel ik kan, moedig ze aan om te voorkomen dat ze in herhaling vervallen.' Hij kijkt mij aan, schraapt zijn keel en zegt aarzelend: 'Maar hoe moet ik u aanmoedigen? U zit hier voor uw overtuiging.'

Ik ben hem dankbaar voor zijn vertrouwen, dat kennelijk niet beïnvloed is door de sensatie die er over onze arrestatie is ontstaan in de pers. Het is valsemunters voor,

32.4