Poste-restante Rood

gezichten als wij elkaar begroeten. Elk woord heeft voor ons zijn eigen betekenis zonder geheimtaal te zijn, het verbindt ons door onze gemeenschappelijke herinnering en roept associaties op die wij onmiddellijk begrijpen. Verdriet. Onze jongen - het is hartje zomer 1960 - kwam speciaal op de fiets van zijn vakantieadres op het land, maar kon niet op tijd zijn. Voor je het weet is het kwartier voorbij en tegelijkertijd is het een tijdloze periode van intens samenzijn, dat nog dagenlang je gedachten en je cel vult, totdat het volgende bezoek reeds dagen tevoren beslag op je legt. Brieven mag je schrijven, driedubbel gecensureerd: de officier van justitie, de rechter-commissaris, de commissaris van recherche. Nooit echter dwingt het tot zwijgen, want Bep begrijpt altijd zonder moeite, ook als ik met een enkel zinnetje de justitie op een dwaalspoor wil brengen.

Voor het eerst kom ik in aanraking met bajesklanten. De ring wordt aangeveegd door de moordenaar van een oude vrouw, een norse kerel die op hoger beroep wacht terwijl hij het duistere geheim van zijn daad met zich mee torst. Een inbreker brengt het eten. Hij heeft mij, toen ik enige uren de cel met hem moest delen in het Paleis van Justitie, verteld dat hij alleen op stap had moeten gaan, dat ze hem dan nooit in hun jatten hadden gekregen. Nu, tijdens zijn rondgang met brood en koffie, duwt hij me enige bouillonblokjes in de hand en gebaart dat ik ze vlug moet wegstoppen. Contact is schaars, de instructies zijn onverbiddelijk: cellulair en alleen luchten, op andere tijden dan Michel.

Zes weken in voorarrest. Het schijnt een eeuwigheid als ik aan vroeger denk, lang geleden toen ik nog vrij was, maar wat betekent het vergeleken bij de vijf jaar - of meer?

32.4