Poste-restante Rood

Dat lukt ze toch niet. Het illegale werk is buiten de Wereldpartij om gegaan, en Ab is er gelukkig geen lid van. 'Wij zijn een historische beweging', antwoord ik, 'die kan door de politie niet stuk worden gemaakt.'

'Ik zou als ik jou was een toontje lager zingen', bijt de commissaris mij toe. 'Het kan ook anders. Je hebt je mooi laten misbruiken. Thuis zitten je vrouw en je kinderen in de rottigheid. Vooral de held uithangen. Zo doe je jezelf nog meer de das om. En die vrienden van je, Ab en Helmut, stel je nog zo veel vertrouwen in ze na de grote bek die ze je in De Kroon hebben gegeven?'

Verrek, als de commissaris ervan weet, is hij het die me toen in zijn auto heeft gevolgd. Hij kwam uit die telefooncel. Zouden ze je vandaaruit kunnen afluisteren? Hij wil me natuurlijk intimideren. Zal ik het laten merken? Je mag niet bang zijn, Sal, zij hebben ook alle middelen tegen ons gebruikt. En ik antwoord:

'Dus u bent het geweest, die toen aan de Amstel uit een auto sprong.' En om het te onderstrepen, voeg ik eraan toe: 'Zodra ik naar buiten kwam, sprong u er weer in.'

Het gezicht van de politieman betrekt. Met gefronste wenkbrauwen kijkt hij mij aan. Ik heb kennelijk juist gegokt.

'We wisten dat we in de gaten werden gehouden. Dat hebt u zelf gezien. Denkt u nu heus dat iemand als Michel zich dan op glad ijs zou wagen?'

Weer kijkt de commissaris mij nadenkend aan, dan antwoordt hij:

'Jullie waren er al veel te ver in meegesleept. Overigens, als je misschien niet gelooft dat we je vriend hebben gearresteerd, zal ik het je bewijzen.'

319•