Poste-restante Rood

International, ons theoretisch tijdschrift, in Haarlem. Deze vraagt om tweeduizend gulden, die hij nog tegoed heeft. Gerustgesteld antwoord ik: 'Die brief is toch aan mij gericht? Hij krijgt nog geld.'

Of het familie is van Jan de Etter, vraagt de commissaris en als ik verbouwereerd zwijg zegt hij scherp: 'Hou je maar niet van den domme.'

'Die hebben niets met elkaar te maken', is mijn enige commentaar, en ik haal mijn schouders op.

'Weet je soms niet dat bij hèm de persoonsbewijzen zijn gedrukt?'

'Dat is onmogelijk', schreeuw ik; een gevoel van ontzetting bevangt mij.

'Onmogelijk? Wij hebben in zijn vuilnisbak de misdrukken gevonden.'

Het is verschrikkelijk. Ab heeft dus met de Etter samengewerkt en ons bedrogen. Erger had ons niet kunnen overkomen. Daarom heeft hij me eerst gepolst en er verder over gezwegen toen hij merkte hoe ik over die avonturier dacht.

'Dan heeft Ab dat buiten ons om gedaan. Daar geef ik u mijn erewoord op.'

'Ik zal het uitzoeken. Als mocht blijken dat je liegt breek ik je je nek.'

Even is het stil, alsof de commissaris na mijn antwoord opnieuw zijn gedachten moet ordenen. Dan zegt hij plotseling: 'Je vriend Michel is door het dolle heen. Niemand kan bij hem in zijn cel komen. Als een wilde trapt hij van zich af. En dat dankt je de donder. Daar gaat zijn levenswerk.'

Mijn lippen knijpen samen, en even sluit ik mijn ogen. Daar is het ze om te doen. De Internationale kapot maken.

318•