Poste-restante Rood

Rust er een vloek op mijn leven? Altijd als ik wilde helpen wie mij het naaste stonden, liep het verkeerd af. En nu Michel. Daar ben jij verantwoordelijk voor, Sal, jij hebt hem met Ab in contact gebracht, en zo is het begonnen. Of niet? Michel zei dat de Algerijnse broeders koste wat kost geholpen moesten worden. Wat had ik anders kunnen doen? Niet helpen, net als degenen die er zich met een smoesje van af hebben gemaakt? Misschien heb ik te veel gewaagd. Toen het secretariaat zich in Nederland vestigde had ik ook kunnen proberen elk risico uit de weg te gaan, voor de veiligheid van Michel. Alsof dat niet juist zijn grief was tegen het trio. Het lijkt wel alsof de beweging belangrijker voor hen is geworden dan het doel. Als ik maar iets voor Michel kon doen...

Hoe zou Bep het maken, en de kinderen? Je hebt het met mij slecht getroffen, meissie, zeg ik in mezelf. 'Het lijkt wel of je de onrust zelf opzoekt', heeft ze me verweten toen ik naar Latijns-Amerika vertrok. Ook de bourgeoisie heeft haar vrijwilligers, in het leger, bij de politie. Waarom de arbeidersbeweging dan niet? Een oorlog mag er nooit meer komen. Moet je dan met vechten stoppen omdat je getrouwd bent? Bep was erg flink toen de politie ons huis overviel. Ze zullen ons zeker jaren vasthouden, na alles wat we hebben uitgevreten. Ons. Michel ook? Als ze hem niet uitwijzen tenminste. Ik kan alle schuld op me nemen op voorwaarde dat ze hem vrijlaten. Alle schuld. Ik weet niet eens waar we van worden beschuldigd. Wat kan dat schelen, als er met Michel maar niets gebeurt. Dat zou noodlottig zijn voor de beweging. En als eens de geschiedenis wordt geschreven, zal ook mijn verantwoordelijkheid daarvoor worden vastgesteld. Niet die van de anderen? Die ons in de steek lieten toen het erop aankwam te helpen. 316