Poste-restante Rood

niet gegaan, Hella is jarig, en er is familie uit het buitenland over. Het hele program van de recherche werd erdoor in de war gegooid. Waarom zouden ze ons hebben gearresteerd? Weer komt een rechercheur binnenhollen, met een telegram in zijn hand, aan mij gericht. 'Mag ik het openmaken?' vraagt hij, 'anders geeft de officier van justitie wel toestemming.' Ik vind het goed. Nu kan ik tenminste lezen wat erin staat. Het is ondertekend door Tito. Ik kan een glimlach nauwelijks onderdrukken. Ze denken vast en zeker dat het de Joegoslavische president is, die telegrafeert dat hij niet op onze bijeenkomst kan komen. Er zit een Duitse politieman, die alles gadeslaat en opbelt zonder op mij te letten. Ik maak bezwaar tegen zijn aanwezigheid en word naar een andere kamer gebracht, waar ik in mijn eentje moet wachten. Mijn vingers betasten mijn zakagenda. Haastig scheur ik er de blaadjes met adressen uit, prop ze in mijn mond. Terwijl ik kokhals rent een rechercheur naar binnen, duwt twee vingers op mijn tong om de papieren brij te redden. Ik wil hem in zijn hand bijten, maar ik beheers me om de zaken niet te compliceren. Als er in godsnaam maar niets met Michel gebeurt. Als hij wordt uitgewezen kan hem dat zijn leven kosten. In nood heeft hij een beroep op mij gedaan, ik heb hem met alle middelen geholpen, en nu dit. 'We krijgen je wel aan het praten', voorspelt de rechercheur, en leidt mij weg.

Het stinkt naar braaksel in de cel van het oude politiebureau ergens bij Amsterdam. Een soort slaapbank vult de ruimte zodat je er nauwelijks kunt lopen. Het ganglicht schijnt door een raampje boven de celdeur naar binnen. Met mijn arm op mijn ogen probeer ik te slapen. Maar nog nooit ben ik zo wakker geweest.

315•