Poste-restante Rood

arbeider was zou ik het trio, hoe mooi ze het ook kunnen zeggen, nooit als leider willen hebben, en vormen zij niet de meerderheid in het secretariaat? Wij zijn er altijd van uitgegaan, dat de waarheid ook in onze beweging zou overwinnen, en nu sukkelen we al een paar jaar met een meerderheid waarin we niet geloven, en wanneer zal dat veranderen? Michel en ik hebben de sprong gemaakt naar de koloniale revolutie, uit solidariteit, natuurlijk, maar ook om de Wereldpartij uit haar isolement te verlossen. Door onze afhankelijkheid van 1'Ami hebben we het gevoel, in een voertuig te zitten waarvan we het stuur niet meer in handen hebben en dat zich omlaag schijnt te storten.

En nu komt Michel met de boodschap: hij wil niet langer secretaris van de Internationale blijven. Wat moet er dan van de beweging terechtkomen? Hij is de enige die het waard is de plaats van Trotski in te nemen, dat heb ik hem vroeger eens geschreven en nu herinner ik hem eraan. 'Je overdrijft', antwoordt hij, 'ik weet waar mijn grenzen liggen. Door de geweldige autoriteit van Trotski, als leider van de Oktoberrevolutie en door zijn historische strijd tegen de stalinistische bureaucratie, hadden zijn woorden een zwaarte gekregen die op zichzelf reeds meetelde bij het nemen van beslissingen. Kijk mijn positie in het secretariaat eens: ik ben de laatste tijd voortdurend in de minderheid.'

'Toch niet in de beweging zelf', merk ik haastig op, maar Michel antwoordt dat hij daar niet meer zo zeker van is. 'En de steun van de Latijnsamerikanen? Daar kunnen we toch op rekenen?' Ook dat is de vraag. Ze hebben specialisten naar de wapenfabriek in Marokko gestuurd, dat is geweldig. En wat gebeurt er? Ze hebben er een eigen

305